Khayam

نيکی و بدی که در نهاد بشر است، شادی و غمی که در قضا و قدر است با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل چرخ از تو هزار بار بيچاره‌تر است.	هر چند که رنگ و بوی زيباست مرا، چون لاله رخ و چو سرو بالاست مرا معلوم نشد که در طربخانه‌ی‌ خاک نقاش ازل بهر چه آراست مرا؟
افسوس که نامه جوانی طی شد، و آن تازه بهار زندگانی دی شد حالی که ورا نام جوانی گفتند معلوم نشد که او کی آمد کی شد!	از آمدنم نبود گردون را سود، وز رفتن من جاه و جلالش نفزود؛ وز هيچ کسی نيز دو گوشم نشنود کاين آمدن و رفتنم از بهر چه بود!
افسوس که سرمايه ز کف بيرون شد، در پای اجل بسی جگرها خون شد! کس نامد از آن جهان که پرسم از وی: کاحوال مسافران دنيا چون شد.	آنانکه محيط فضل و آداب شدند، در جمع کمال شمع اصحاب شدند ره زين شب تاريک نبردند بروز گفتند فسانه‌ای و در خواب شدند
يک چند به کودکی به استاد شديم؛ يک چند ز استادی خود شاد شديم؛ پايان سخن شنو که ما را چه رسيد: چون آب برآمديم و چون باد شديم.	از آمدن و رفتن ما سودی کو؟ وز تار وجود عمر ما پودی کو؟ در چنبر چرخ جان چندين پاکان می‌سوزد و خاک می‌شود، دودی کو؟
ای چرخ فلک خرابی از کينه‌ی تست، بيدادگری پيشه‌ی ديرينه‌ی تست وی خاک اگر سينه‌ی تو بشکافند بس گوهر قيمتی که در سينه‌ی تست!	تا کی ز چراغ مسجد و دود کنشت؟ تا کی ز زيان دوزخ و سود بهشت؟ رو بر سر لوح بين که استاد قضا اندر ازل آنچه بودنی بود، نوشت.

Home